Rinoplastikë
Rimodelimi i barkut
Blefaroplastika
Zmadhim Gjoksi
Operacioni i gjoksit
Mbjellja e flokëve
Nga Tirana në Itali: historia e Skerdi Faria-s, mjekut me zemër të madhe
16 qershor 2025
Tirana. Pastaj Italia, vendi që është shtëpia e tij e dytë. Historia e Dr. Skerdi Faria-s — mjek — shënohet nga përkushtimi dhe kujdesi ndaj pacientëve. Por përpara se të bëhej mjek, sipërmarrës i shquar dhe figurë publike e respektuar, ai ishte thjesht një djalë nga Tirana që u rrit në një familje të thjeshtë mësuesish dhe që që i ri u detyrua të përballej me vështirësi të mëdha. “Kujtoj Tiranën time, pastaj zhvendosjen pak vite më vonë me familjen në Ballsh, ku kalova fëmijërinë,” tregon ai.
Një lidhje e fortë me prindërit e tij, të dy mësues, që i përcollën dashurinë për dijen dhe ndershmërinë. Pas shkollës së mesme, Faria u nderua me Medaljen e Artë nga Ministria e Arsimit. “Por ato vite përkonin edhe me një nga periudhat më të vështira për shumë familje shqiptare,” kujton ai.
“Kur nisa fakultetin e Mjekësisë së Përgjithshme në Tiranë, kushtet ishin ekstreme. Ndaja një dhomë vetëm 12 metra katrorë me katër studentë të tjerë, në një konvikt pa ngrohje dhe shpesh edhe pa ushqim. Megjithatë, dëshira për të studiuar nuk u shua kurrë. Situata u përkeqësua kur, me ndryshimin e regjimit, të dy prindërit e mi humbën punën,” tregon me zë të ulët.
Edhe Dr. Skerdi u detyrua të punonte për të mbajtur studimet. Nisi duke shitur verë të mbetur në magazinat shtetërore, pastaj lule plastike, e më në fund vaj motori buzë rrugës. Kur edhe ky aktivitet dështoi për shkak të hapjes së një karburanti aty pranë, përdori çdo qindarkë të kursyer për të hapur një restorant të vogël pranë fakultetit, të cilin e quajti “Bar Restorant Doktori”. “Zgjohesha në pesë të mëngjesit për të gatuar, ndiqja mësimin dhe pastaj kthehesha për të shërbyer në lokal. Në mbrëmje studioja,” shton ai.
Vështirësitë ekonomike e detyruan të ndërpriste studimet për një vit dhe të kthehej në Ballsh. Edhe atje, megjithatë, nuk u dorëzua: e ktheu shtëpinë në një kinema të vogël për fëmijët e lagjes, duke përdorur televizorin e vetëm me ngjyra të zonës. Atë vit mësoi vetë italisht, pa asnjë ndihmë nga jashtë.
Në vitin 1995 u diplomua në Mjekësi të Përgjithshme në Universitetin e Tiranës me mesataren e shkëlqyer 9,5, ndër më të mirët e vitit të tij. Menjëherë pas kësaj u punësua në Institutin e Shëndetit Publik, ku në intervistën e parë Prof. Edi Kakarriqi i tha: “Këtu bëhesh shkencëtar, por mbetesh i varfër.” Një e vërtetë e hidhur që pasqyronte realitetin e një sistemi me burime të kufizuara, paga të ulëta dhe pak perspektivë rritjeje.
Puna në institut, megjithatë, i dha mundësinë të bashkëpunonte me ekspertë të Institutit Superior të Shëndetësisë në Romë. Në ato vite mësoi të përdorte kompjuterin — një aftësi ende e rrallë në Shqipëri në vitet ’90 — dhe punonte me ritme të ngjeshura, edhe në fundjavë, për të përgatitur prezantime dhe kërkime. Pikërisht falë këtij angazhimi u përzgjodh të prezantonte studimet e tij në një konferencë ndërkombëtare në Romë, në shkurt të vitit 1997.
Ishte atëherë që mori vendimin që do t’ia ndryshonte jetën përgjithmonë: nuk u kthye më në Shqipëri. Në mars të atij viti, vendi u zhyt në kaos për shkak të luftës civile. Në Itali nuk e priste askush, nuk kishte familje, as mbështetje financiare, as dokumente të rregullta. Por kishte një objektiv të qartë: të mos dorëzohej.
Falë kontakteve të krijuara gjatë punës, arriti të fitonte një praktikë në Institutin Superior të Shëndetësisë në Romë. Për ta mbajtur veten punonte si kamarier dhe si instruktor në palestër. Në vitin 2002 përfundoi specializimin në Higjienë dhe Mjekësi Parandaluese në Universitetin “La Sapienza” të Romës. Në vitin 2004 i njohu diploma e Mjekësisë në të njëjtin universitet. Në vitin 2006 përfundoi edhe Doktoraturën (PhD) mbi infeksionet spitalore, po në “La Sapienza”.
I shtyrë nga pasioni për mjekësinë kritike, ndërmori një specializim të dytë, këtë herë në Anestezi dhe Reanimacion në Universitetin “Tor Vergata”, një nga qendrat më të rëndësishme në Itali. E përfundoi në vitin 2009, pas vitesh sakrificash të mëdha, i ndarë mes turneve në sallat e operacionit dhe punëve shtesë për të mbajtur familjen.
Në ato vite arriti të sillte në Itali të fejuarën dhe prindërit e saj, të cilët i mbështeti në çdo mënyrë. Jetonin të gjithë bashkë në një apartament të vogël 60 metra katrorë, në një lagje popullore të Romës, ku ndanin gjithçka: shpenzimet, vaktet, dashurinë. Në atë shtëpi lindën edhe dy fëmijët e tij, Elena dhe Giorgio, të cilëve donte t’u ofronte një jetë më dinjitoze. Për një periudhë strehoi edhe një çift kushërinjsh emigrantë, duke arritur të jetonin tetë veta me një banjë të vetme.
Pas vitesh pune si anesteziolog në spitale italiane, dhe me disa kursime mënjanë, vendosi të kthehej në Shqipëri. Nisi me një strukturë të vogël në bashkëpunim me ortopedë italianë. Në vitin 2011 themeloi KEIT Day Hospital. KEIT lindi në një apartament vetëm 80 metra katrorë, por me një vizion të qartë dhe një përkushtim të jashtëzakonshëm. Fillimet ishin të vështira: kirurgjia estetike ishte ende tabu në Shqipëri.
Sot KEIT është një day hospital, një strukturë moderne mbi 2.500 metra katrorë, me më shumë se 200 punonjës dhe një ekip ndërkombëtar kirurgësh, mes tyre 27 italianë. Me mijëra pacientë nga Shqipëria, Italia dhe vende të tjera evropiane, KEIT sot është sinonim i ekselencës, profesionalizmit dhe humanizmit në kirurgjinë estetike.
